Οι O. Rackham et J.A. Moody προσδιορίζουν τρία είδη αναβαθμίδων (πεζούλες, σκάλες). Το πρώτο είδος αναβαθμίδας προκύπτει από την οριζόντια επιχωμάτωση κατά στρώσεις μιας πλαγιάς. Όταν το κάθε επίπεδο ξεπετριστεί, δίνει μια στενή λωρίδα γης (3-4 μέτρα) που διατρέχει την πλαγιά οριζόντια κατά μήκος μιας ισόπεδης καμπύλης. Έτσι είναι οι περισσότερες αναβαθμίδες που βρίσκουμε σήμερα, οι οποίες ακόμα και μετά από περίπου μισόν αιώνα εγκατάλειψης εξακολουθούν να υψώνονται και να αποδεικνύουν την στερεότητά τους. Σύμφωνα με τους δυο αυτούς συγγραφείς που προαναφέραμε, εκεί καλλιεργούσαν σιτηρά. Περπατώντας πάνω σε μια αναβαθμίδα, περίπου 5 μέτρα ψηλότερα από την αμέως χαμηλότερή της, κάπου-κάπου διακρίνεται ένα τοιχάκι (τειχίο) από ξερολιθιά που διατρέχει την πλαγιά κάθετα, οριοθετώντας έναν ιδιόκτητο αγρό ή κτήμα.

Ο δεύτερος τύπος αναβαθμίδαςείναι ένα σύνολο από μικρές ημι-κυκλικές αναβαθμίδες που περιέχουν ένα οπωροφόρο δένδρο, μια συκιά ή μια ελιά.

Τέλος, ο τελευταίος τύπος αναβαθμίδας, που είναι και ο περισσότερο γνωστός και ο μόνος για τον οποίο μπορούμε να ισχυριστούμε ότι υπήρχε και στην αρχαιότητα, είναι ο φροντισμένα κτιστός ξερολιθικός τοίχος που διασώζεται σήμερα κοντά στις κατοικίες και που στα ριζά του, σύμφωνα με τους Rackham και Moody, φύτευαν αμπέλια. Αυτό φαίνεται πιθανό, χωρίς όμως να είναι και βέβαιο, αν σκεφθούμε ότι το αμπέλι με τις δυνατές και καλά απλωμένες ρίζες τους μπορεί από μόνο του να συγκρατήσει το χώμα. Σε τι χρησιμεύει λοιπόν ένας ολόκληρος τοίχος, εκεί που θα ήταν αρκετή η κατασκευή ενός μικρού ξερολιθικού τειχίου; Προσπαθώντας να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό του Patrice Brun έχοντας υπόψη μας τη Λέσβο, θεωρούμε ως πιθανή απάντηση την προσπάθεια των καλλιεργητών να προστατέψουν τα αμπέλια και τα σταφύλια τους από τα ζώα και τους κλέφτες.

Ο Tournefort σημειώνει ότι οι αναβαθμίδες ήταν δενδρώνες. Αντίθετα, όλος ο άλλος κόσμος επιμένει ότι μέχρι και το πρώτο μισό του 20ου αιώνα οι αναβαθμίδες ήταν καλλιεργημένες με σιτηρά. Σε αυτό συνηγορεί και η σωστή παρατήρηση του Brun ότι μέσα στις ίδιες περιοχές συναντούμε πολλά αλώνια, γεγονός που συνεπάγεται τη γειτνίαση με αγρούς σιτηρών.